Manuel de Clean Coaching: Przewodnik po Clean Coachingu
„Manuel de Clean Coaching” to książka autorstwa Bogeny Pieśkiewicz, prezentująca model i narzędzia Clean Coachingu w przystępny i praktyczny sposób. Ma służyć inspiracji oraz nauce fundamentalnych założeń i technik tej metody.
Na rynku francuskim pojawiły się dwa wydania publikacji, w 2015 i 2021 roku.
W przygotowaniu jest polski podręcznik, który nie będzie tylko przekładem wersji francuskiej, ale publikacją zbierającą kolejne lata doświadczeń i namysłu nad metodą.
Opinie o książce
Fragmenty „Manuel de Clean Coaching”
Kim jest Facylitator Clean Coaching?
Facylitator Clean jest coachem, który usuwa się na drugi plan.
Facylitator inspiruje się postawą Davida Grove. Potrafi pracować w danej chwili. Stawia pytanie Clean, które łączy klienta z jego światem wewnętrznym. Wprawia w ruch proces, a potem towarzyszy i pomaga klientowi poprzez zadawanie pytań clean do obrazów które mu się pojawiły. Pomaga mu również, proponując zgłębienie owych obrazów, na przykład w formie rysunku.
Facylitator wychodzi z założenia, że klient jest ekspertem od swoich problemów i rozwiązań. Ogranicza więc swoje interwencje do absolutnego minimum, wiedząc, że im bardziej będzie niewidoczny, tym bardziej klient pójdzie swoją drogą i lepsze znajdzie rozwiązanie. Przyjmuje postawę clean, która oznacza czysty, pozbawiony jego wpływów. Narzuca sobie ową dyscyplinę bycia niewidocznym po to, aby:
- Nie starać się szukać tego, co klient ma w głowie czy jaki sens nadaje symbolowi lub metaforze;
- Nie zanieczyszczać procesu swoim udziałem, tzn. ani nie doradzać, ani nawet nie sugerować metafor;
- Nie mieć oczekiwań co do końcowego rezultatu;
- Zaufać procesowi i pomysłowości klienta.
Fakt, że facylitator przyjmuje postawę świadomie wycofanego, nie umniejsza jego roli w tworzeniu warunków, które pozwolą klientowi poznać się lepiej. Facylitator pomaga klientowi wydobyć jego metaforę osobistą. Wytycza kierunek i czuwa nad przemianą i zakończeniem procesu. Znając szczegóły i etapy Modelowania Symbolicznego, facylitator jest więc przewodnikiem swojego klienta w jego procesie.
Technika zadawania pytań Clean Language
Clean Language jest techniką zadawania pytań, które odnoszą się bezpośrednio do metafory klienta.
Wydaje się pozornie łatwa, ponieważ pytania Clean są tymi, które używamy na co dzień. Składa się z 12 konkretnych pytań, odpowiedniej modulacji głosu i dokładnego powtarzania słów klienta przy użyciu specyficznej składni. Technika ta umożliwia i ułatwia dialog w kontekście narzuconej metafory.
Adoptując Clean Language do moich sesji coachingowych, jestem w stanie ocenić jego duże znaczenie dla moich klientów. Kiedyś wydatkowałam ogrom energii żeby wyprowadzić mojego klienta z nawyku negatywnego myślenia. Pytania Clean są mało znane i wydają się niewinne. Rozmowa przybiera zabawowego charakteru. Klient przestaje się bronić i może skierować całą swoją uwagę na to, by znaleźć swoje własne rozwiązania w sferze komfortu, w której odnalazł swoją metaforę.
Fragmenty pochodzą z książki Bogeny Pieskiewicz „Manuel de Clean Coaching”. Tłumaczenie z francuskiego Beata Marciniak.
Laure Duthu o 2. edycji „Manuel…”
W drugim wydaniu doceniłam gładką przeróbkę pierwszych rozdziałów Podręcznika Clean Coaching” autorstwa Bogeny Pieskiewicz: jest ona bardziej skuteczna, zwięzła i obrazowa. Dzięki temu nowi entuzjaści, którzy nie znali ani Davida Grove’a, ani wprowadzenia Clean Language we Francji w latach 2000. przez Jennifer de Gandt, szybko wczuć się w sposób myślenia, który starali się przekazać.
Nowy rozdział 7. zatytułowany „Jak mobilizować zbiorową inteligencję za pomocą metafor” zasługiwałby być może na nieco większą zwięzłość, aby pozostać w pragmatycznym stylu pierwszych rozdziałów książki… może w trzecim wydaniu?
Jednak prawdziwą perełką, z punktu widzenia mojej pracy zawodowej jako facylitatora zespołów w przedsiębiorstwach, a nawet w ramach indywidualnego wsparcia psychoterapeutycznego, jest bez wątpienia rozdział poświęcony kreatywności partycypacyjnej z wykorzystaniem metafory (rozdział 8.: Postawa facylitatora i narzędzia praktyki zbiorowej).
Czytając ten rozdział wielokrotnie, doceniam to, jak Bogena znalazła trafne i proste słowa, by opisać subtelności roli facylitatora. Wyróżnię trzy aspekty, których mogłam osobiście doświadczyć:
- kompas z czterema ćwiartkami, który zapewnia uporządkowaną strukturę wizualną, buduje zaufanie do procesu facylitacji, pozwala zachować elastyczność bez zagubienia się w natłoku informacji oraz umożliwia zachowanie neutralności i poszanowanie rzeczywistych możliwości zespołu;
- metafora jako sposób wyrażania tego, co niewypowiedziane o sobie, z humorem i prostotą, zrozumiała nawet w środowisku zawodowym w firmie, nawet dla osób nieprzyzwyczajonych do zajmowania się swoim światem wewnętrznym;
- oddolne podejście do kreatywności, które pozwala otworzyć się na specyfikę każdego uczestnika, a jednocześnie wydobyć i wspólnie zbudować sens, co do którego panuje konsensus.
Podsumowując: książka, którą warto mieć pod ręką, gdy chcemy być i pozostać „Clean”, zarówno w pracy indywidualnej, jak i grupowej!